Griet Troch
Met “Naakter raakt nooit zover dat ik je naakt niet verder raak met mijn blik”, dichtte Hugo Claus kwetsbaar tederheid en agressie tot één perfect gecomponeerde zin. De kunstwerken van Griet Troch herbergen eenzelfde pakkende en gebalde autobiografische eerlijkheid in één verstild beeld. De protagonist is de mens in al zijn ontoereikendheid al zoekt de kunstenaar niet direct een (zelf)portret. Ze onderzoekt een diversiteit aan emoties tijdens een fundamenteel ensemble van model en schepper tot de grens tussen beide rollen wegvalt. Materie en medium zijn ondergeschikt aan de te vangen gemoedsbewegingen wat tot een veelzijdig oeuvre leidt. Was, beton, plaaster, marmer, latex, silicone, fotografie, videokunst, 3D printtechniek en installatiekunst worden multidisciplinair ingezet als verschillende invalshoeken, kijk-en voelopties als het ware, om affecten te observeren en herbeleven. Tactiel kneedt, last, fotografeert, mouleert, giet en sculpteert Troch intiem en openhartig momentopnamen of levensfasen vanuit haar kern naar de buitenwereld. Met een diep lichaamsbewustzijn krabt ze de dunne laag van socialisatie en zelfbeheersing weg om het oergevoel te vangen en een nieuw leven te geven in tedere beelden. Vlijmscherp fileert ze de lichamelijkheid tot er enkel radicale poëzie, pure emotie en ontklede werkelijkheid overblijven. Haar fascinatie voor de fysieke en energetische vertaling van de expressie van driften en gevoelens geeft de kunstwerken een suspense verwant aan klassieke beeldhouwkunst en barokke composities. Het actuele gebruik van drapage verliest echter het erotische effect van tegelijk verhullen en ontbloten aan de kracht van het gevatte ‘emotionele naakt’. De naakten van Troch tonen een intimiteit die verder gaat dan de huid. Haar authentieke blik priemt door het vlees en raakt recht in het hart.
